Afscheid

Wees niet verbaast als dit kleine stukje internet spontaan de andere kant uitvliegt. Dingen zijn snel gegaan de laatste paar weken, op sommige momenten zelfs sneller dan mijn eigen willen.

Maar goed dat het niet meer gaat om mijn eigen willen, dan.

Heel ver weg hoor ik een stemmetje schreeuwen, dat bang is voor afwijzing. Voor meningen waar ik me niet tegen kan verdedigen, voor oordelen. Voor aanvallen van mensen met andere overtuigingen, een ander doel in het leven. Deze alinea is de enige defensie die ik neer kan zetten voor deze angst, in de hoop dat het herkent zal worden en gerespecteerd zal worden in de directheid van mijn woorden.

Je zou dit in feite kunnen zien als een afscheid. Iets wat ik officieel veel eerder had moeten typen natuurlijk, maar nu pas vind ik tijd en kracht in mijn handen. Afscheid van turnonlife. Ik weet nog niet of ik onder deze naam door wil gaan, of een nieuw weblog opricht. Wat ik wel weet, is dat dingen niet meer hetzelfde zullen zijn. Een beetje inzicht.

Mijn woorden veranderen niet, mijn wens om te schrijven is hier en zal hier altijd blijven. Mijn doel om gevoelens, gedachtes en puur, ongebogen leven neer te zetten in pixels gaat niet veranderen.
Verder veranderd er niets wat normaal ook niet zou veranderen. Het is tenslotte wel het leven waar we hier mee te maken hebben, niemand kan een ander beloven 'nooit te veranderen'. Dat zou zo'n beetje hetzelfde zijn als beloven nooit ouder te worden, of beloven dat je haar altijd dezelfde lengte blijft.

Mensen die niet veranderen, leren niet. Het zou betekenen dat je dezelfde fouten blijft maken, dat je volledig negeert wat je omgeving en de wereld je probeerd te leren in de korte tijd dat je hier mag zijn. Weer betrap ik mezelf erop dat ik mezelf aan het verdedigen ben nu, en ik begrijp niet eens waarom.

Dus ja. Ik voel behoefte naar het schrijven van andere dingen. Het zien van andere dingen, het leren van andere dingen. Ik ben wel lang genoeg op zoek geweest naar de schakelaar om dit leven aan te zetten, het wordt tijd dat ik de sprong eens maak.

Als er één ding is waar mijn ouders zich altijd over verbaast hebben, is het mijn vermogen om dingen weg te gooien. Ik ben een twijfelaar, altijd al geweest, maar als ik eenmaal het gevoel heb dat iets weg kan, gaat het ook weg. Hoeveel waarde het ooit ook voor mij gehad heeft.

Dit weblog.. heeft ontzettend veel waarde voor mij. Waar ik nu bijna zo'n drie jaar geleden begon, in mijn bed, mijn toen nog net nieuwe laptop op schoot, daar ben ik nu niet meer. Waar ik begon, op 25 november 2006, met iReadMe en veel verhalen om te vertellen, is niet meer waar ik hoor te zijn.

Dit weblog is met mij meegegroeid, door de jaren heen. Door liefde en vriendschap, en het verliezen daarvan. Door besef en ontkenning, door gevangenschap en vrijheid. Het heeft mij geholpen en is een uitlaat voor mij geweest in mijn zoektocht naar het doel dat ik die winteravond neerzette;

De droom om het leven aan te zetten. Verklaar u nader. We leven allemaal een eigen leven, allemaal op onze eigen manier. Iedereen ervaart zijn of haar leven op zijn eigen manier. Toch denk ik dat ik goed zit als ik vertel dat veel mensen niet optimaal genieten van het leven, omdat ze zelf niet 'leven'. Ze worden geleefd door hun omgeving, hun werk, school, vrienden, zorgen, drukte. Ce la vie, natuurlijk, maar niets mag je weerhouden te leven. Het is mijn doel het knopje te vinden waarmee ik mijn leven aan zet. Waarmee ik mijn leven vollop kan leven, elke lach en elke traan intenser kan beleven. Waarmee ik herinneringen creeër, waarmee ik alles bewuster mee zal maken. Waarmee ik trots kan zijn.

Ik ben van mening dat dit mij gelukt is, ondertussen. Op een manier die ik totaal niet had verwacht, niet eens had zien aankomen en zeker niet de manier die ik voor ogen had, maar mijn leven is zeker weten aangezet.

Waar ik elke maand van layout veranderde, meestal drie comments had op elke entree en random babbelde over het schoolleven, gingen mijn logs langzaam maar zeker van tijdvullende woorden naar discussies, verslagen over dingen die mij bezighielden. Ze veranderden van leesbare verhalen naar alinea's die minstends drie verschillende betekenissen hadden, en vaak iedereen verwarde behalve mijzelf. Het werd van een plek voor anderen, een plek voor mij, en dat is het, het merendeel van zijn bestaan gebleven.

Ik kan niet eens beginnen met een samenvatting, en dat zou nu ook niet echt het meest boeiende zijn om te doen op dit moment. Wat ik probeer te zeggen, hierna weet ik het zeker, is dat er nu al heel erg veel verandering heeft plaatsgevonden, maar dat dit kleine stukje internet, echt geen plaats meer heeft voor meer.

Of ze er zijn of niet zijn, wil ik iedereen bedanken. Iedereen van toen, en iedereen van nu, die niet eens weten dat deze plek bestaat. Iedereen die de link rondgeslingerd vind op een amper ademend forum, of in een msn geschiedenis zit staan. Iedereen die ooit commentaar achtergelaten heeft, zij het goed of minder goed, iedereen die de moeite nam te lezen wat ik schreef.
Alle stille lezers, waar ik er zelf altijd één van zal zijn.
Alle mensen die mij kennen, maar die niet zeggen dat ze dit lezen, om welke reden dan ook.
Gewoon, iedereen.
Bedankt.

Ik duik wel weer ergens op, en misschien vinden jullie me weer. Tot die tijd, veel geluk.

Niets verlaat mijn hart.

---

Alles is nu los van grond,
anders dan hoe ik het vond.
Geleefd maar ongedragen,
verstopt onder dunne lagen,
van twijfel en het lentegras,
dat per ongeluk wat vroeger was,
en mij verteld met haar bestaan;

Het is tijd, om te gaan.